{"id":167,"date":"2024-09-30T13:04:48","date_gmt":"2024-09-30T11:04:48","guid":{"rendered":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/?page_id=167"},"modified":"2024-12-17T16:02:33","modified_gmt":"2024-12-17T14:02:33","slug":"in-de-wacht","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/?page_id=167","title":{"rendered":"In de wacht"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n


Na het nieuws en mijn opgefoktheid -met nog net geen middelvinger tegen de lab medewerkster- zochten wij een rustig en zo onzichtbaar mogelijk plekje in het restaurant.

-Koffie-<\/em>

Alles wat ter plekke kon.. was gedaan. De mededeling:
\u2018u wordt gebeld<\/em>\u2019. Gaf mij een extreem machteloos gevoel. Ik kon niets\u2026 ik zat in de wacht.
Het voelde alsof ik bij een of andere klantenservice in de wacht stond, omdat de wifi het niet doet. Je weet zeker dat de wifi niet werkt maar volgens diegene aan de andere kant moet hij gewoon werken.

In de wacht gezet<\/em>.

Je voelt dat zij er geen bal van begrijpen, -maar het toch gaan navragen om van je af te zijn. Of het gesprek af te kappen met onjuiste informatie.. om je vervolgens ook nog te verwijzen naar het \u201cbel-mij-niet register” (terwijl jij degene was die had gebeld)-. Ergens was ik hier bang voor.. bang dat ik vergeten zou worden.

Weg-gerangeerd naar een soort bel-mij-niet register.<\/em>

Tegelijkertijd moest ik het ook anderen gaan vertellen.
Maar hoe?;
\u201choe vertel ik mijn dochters dat ik kanker heb?<\/em> terwijl ik eigenlijk geen ziekenhuis afspraak had staan,
hoe vertel ik mijn moeder met Alzheimer en mijn mantelzorgende vader dat hun oudste dochter kanker heeft?<\/em>,
hoe vertel ik het mijn zusjes, broertje?<\/em>\u201d
-Ik, zou van mijn broertje en zusjes de oudste worden. Ik had tot nog toe de beste genen en gezondheid, de minste multi-morbiditeit (Toch?).

Ik was hier ook nog nooit eerder geweest-<\/em>.

Wel als een professional- niet als zorgvrager, als kankerpati\u00ebnt.

Het regelinstinct klopt dus echt en neemt het over. Naast de machteloosheid, de angst en het verdriet is \u2018regelen\u2019 het eerste wat ik kon doen. Misschien ook wel het enige om in controle te blijven.

Regelen<\/em>

En dat deed ik tijdens de zwaarste emotionele telefoontjes waarin zowel mijn hart als dat van de ander brak. Het zorgen voor een vangnet zo goed als zo kwaad als dat gaat. Telefoontjes volgden elkaar op vriendinnen, stilte, emoties. Uiteindelijk werk.
Ik had een belafspraak met een van mijn leidinggevenden over iets anders. Over mijn plannen voor dat jaar, over mijn wensen en uitdagingen. Over mijn toekomst, het boek, supervisie en nog meer supervisie, de nieuwe cursus Leiderschap. Dit zou mijn jaar worden! Misschien een beetje oogsten wat ik de afgelopen jaren had ge\u00efnvesteerd?

Het werd een ander gesprek. <\/em>

Ik wilde koste wat kost de dag erna die \u2018ene student<\/em>\u2019 perse diplomeren. Ergens zat ik nog in het \u2018alles moet doorgaan<\/em>\u2019. Wat er ook gebeurt.

Mijn leidinggevenden herkenden vast alle fasen van ontkenning en ongeloof maar lieten mij (heel lief) in mijn waan.

\u2018Alles was mogelijk en ik mocht kiezen\u2019,<\/em> zeiden beiden onafhankelijk van elkaar.

Achterin de middag belde de huisarts, de specialist had haar gebeld. Ik voelde ergens een soort van opluchting. \u2018Gelukkig ik sta op de radar\u2019<\/em>. En ik klampte mij vast aan alles wat zij zei. Ik wilde informatie en zij was toch de medicus? Ook zij kon mij niet veel vertellen. Desondanks zei ze wel \u2018 wat een heftige diagnose; ik hoor je hoop en je vechtlust\u2019.<\/em> Deze woorden klopten en maakte mij tegelijkertijd ook bang. \u2018Wat zat eronder deze woorden? Wat had de specialist gezegd?\u2019, \u2018Wat wist zij wat ik nog niet wist?\u2019.<\/em>
Als een aasgier opende ik zo vaak mijn medische dossier dat mijn telefoon compleet vastliep.

Het werd avond en nacht<\/em>,
ik weet niet hoe ik deze ben doorgekomen. Volgens mij heb ik geslapen in een waas van tijd die stilstaat en tegelijkertijd heel snel gaat.
De dagen erna gingen langzaam voorbij.

Iedereen was er.<\/em>
Samen op de tuinbank tussen de blauwe regen die een aantal snoeiseizoenen had gemist en de hele tuin doorwoekerde. Gehuld in een mist van huilen, zwijgen, gewone gesprekken en zelfs lachen. Taart op tafel, er viel niet bepaald iets te vieren, maar mijn jongste dochter zei: \u2019het is wel lekker, als er zoveel bezoek komt\u2019<\/em>.
Tussen het bezoek, het diplomeren op donderdag en nog een laatste supervisie gesprek op vrijdag reed ik nog twee keer naar Utrecht. Een weg die zo gewoon was en tegelijkertijd nu zo bijzonder. Voorlopig zou het de laatste keer zijn net als het diplomeren.
De studenten hebben niets gemerkt.<\/em>

Als een havik hield ik mijn telefoon in het oog want \u2018 ik zou gebeld worden<\/em>\u2019 en tsja wat doe je als je als in de wacht staat en zo graag duidelijkheid wil?\u2019.
In mijn dossier stond binnen vijf werkdagen \u2018PET scan en hematoloog\u2019. Daar zit dan nog een weekend tussen. Op donderdag heb ik de R\u00f6ntgen zelf maar gebeld.

‘Hoe moeilijk kan het zijn?<\/em>‘
Ik kwam op een terugbellijst.. en dacht even dat dit weer een verkapte versie was van wachten op het bel-mij-niet register. Maar dat was het niet.
Ik werd echt teruggebeld!
De PET zou dinsdag plaatsvinden.
\u2018Dinsdag pas?<\/em>\u2019
\u2018Ja er is niet eerder plek.. <\/em>\u2018
\u2018Maar ik ben spoed.-!!!!!!!<\/em> \u2018
\u2018Dit is spoed-\u2019.<\/em>…..????

En weer terug in de wacht.
Vrijdagochtend werd ik in de vroegte gebeld door de assistente van de hematologie. Dinsdagochtend voor het spreekuur (anders was er geen plek). Ook spoed dus..
\u2018De hematoloog probeert de PET-scan nog naar voren te krijgen\u2019,<\/em> \u2018als dat lukt wordt u gebeld\u2019.

Het maakte voor mij al niet meer uit of het eerder zou lukken met die PET-scan. Het feit dat de assistente hematologie had gezegd dat de hematoloog hem nog naar voren zou proberen te krijgen, gaf al zoveel bevestiging.

\u2003
<\/p>\n\n\n\n

\n

\u2018Het is gezien, ik ben niet onopgemerkt gebleven\u2019<\/em> <\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n

Lees mijn volgende verhaal:<\/h2>\n\n\n\n

Iedereen was er<\/a><\/h2>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na het nieuws en mijn opgefoktheid -met nog net geen middelvinger tegen de lab medewerkster- zochten wij een rustig en zo onzichtbaar mogelijk plekje in het restaurant. -Koffie- Alles wat ter plekke kon.. was gedaan. De mededeling: \u2018u wordt gebeld\u2019. Gaf mij een extreem machteloos gevoel. Ik kon niets\u2026 ik zat in de wacht.Het voelde […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"class_list":["post-167","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/167","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=167"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/167\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":188,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/167\/revisions\/188"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=167"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}