{"id":446,"date":"2025-01-23T18:17:43","date_gmt":"2025-01-23T16:17:43","guid":{"rendered":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/?page_id=446"},"modified":"2025-04-15T11:36:17","modified_gmt":"2025-04-15T09:36:17","slug":"ook-met-haar-ben-je-prachtig","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/?page_id=446","title":{"rendered":"‘Ook m\u00e9t haar ben je prachtig!’"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In mijn nieuwe wereld (wat soms nog lijkt op een surrogaat wereld), kent men mij alleen zonder haar.<\/p>\n\n\n\n

Kaal, kwetsbaar, niets om je te verschuilen.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Mijn partner en ik zaten te wachten op de poli hematologie in een steeds voller wordende wachtkamer op een groene bank aan de kant van de muur..<\/p>\n\n\n\n

Vandaag had ik mijn haarwerk op, make-upje aangebracht en kleren uit mijn werkende leven aan, misschien wat buitenproportioneel voor een poli-bezoek.<\/p>\n\n\n\n

Een ondoorgrondelijke hang naar minder kwetsbaarheid,<\/p>\n\n\n\n

minder kaalheid.<\/p>\n\n\n\n

Ik zag ze al van verre aan komen lopen. <\/p>\n\n\n\n

-Ik herkende ze direct-<\/p>\n\n\n\n

Een ouder echtpaar<\/p>\n\n\n\n

Een markante oudere heer achter een rollator met een mondkapje op. Boven het mondkapje ogen met een heldere, wijze blik, niets ontgaat hem.<\/p>\n\n\n\n

Ernaast een kwieke, vrolijke oudere dame met rode wangen. Ogen die lachend contact maken.<\/p>\n\n\n\n

Beide paar ogen vol speelsheid en plezier. Vol leven.<\/p>\n\n\n\n

Ogen die aansteken,<\/p>\n\n\n\n

die de atmosfeer om hun heen doen oplichten en schitteren met kleine zonnestralen.<\/p>\n\n\n\n

-Zo\u2019n stel die je op een regenachtige, grauwe dag tegenkomt en waar je ondanks alles om moet glimlachen-.<\/p>\n\n\n\n

Ik stootte enthousiast mijn vriend aan. Hij had geen idee waar ik het over had. Hij keek enkel voor zich net voorbij zijn sneakers, van Bommels (dat wel).<\/p>\n\n\n\n

Ik zag hem denken: \u2018Wat nu weer\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Daar is hij!! Riep ik, \u2018de schaatser, mijn vriend\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Zij kwamen steeds dichterbij.<\/p>\n\n\n\n

-Wij zaten al een tijdje te wachten. Enigszins droefgeestig, ondanks mijn haarwerk- mijn make-upje, mijn buitenproportionele en misplaatste werkkleding uit een ander leven.<\/p>\n\n\n\n

Ik voelde mij kwetsbaar, machteloos, overgeleverd.<\/p>\n\n\n\n

Van de hematoloog zou ik zo direct de uitgebreide uitslag van de laatste PET-scan krijgen. Ondanks dat de eerste berichten positief waren, waren er ook tegenstrijdigheden die de afgelopen dagen en uren in mijn hoofd woekerden.<\/p>\n\n\n\n

Toch altijd weer een -buitengewoon- spannend moment van niet weten en weten dat je over een half uur wel weet.<\/p>\n\n\n\n

Op de tafel voor ons lag een Jan van Haasteren puzzel, misschien maakt dat alleen al de wachtkamer minder droefgeestig.<\/p>\n\n\n\n

Als bijen rondom een honingpot is de aantrekkingskracht van zo\u2019n puzzel.<\/p>\n\n\n\n

Voor ik het wist had ik mij ertussen gedrukt, hoewel ik nooit een puzzelaar was. Maar een onzichtbare kracht naar direct geluksgevoel wanneer je een goed stukje legt had mij gedreven. Het geluksgevoel was van korte duur, na minuten staren en slechts \u00e9\u00e9n goed stukje.<\/p>\n\n\n\n

Omgeslagen in pure frustratie plofte ik rusteloos weer naast mijn lieve partner. Terwijl mijn plaats achter de puzzel direct werd ingenomen- .<\/p>\n\n\n\n

Mijn partner, wederom opgeschrikt uit zijn Nothing box onderbroken door mijn woordenstroom.<\/p>\n\n\n\n

\u2018<\/em>Het zou nu zo onderhand wel mijn beurt moeten zijn, zij zijn mij vast vergeten\u2019.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u2018Goh, zou je denken?\u2019 antwoordde mijn vriend licht cynisch die direct mijn eeuwige angst om vergeten te worden herkende.<\/p>\n\n\n\n

\u2018<\/em>Misschien moet ik het toch maar even vragen\u2019. Besloot ik.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Schatje.. zij weten toch dat je er bent\u2019. <\/em>Probeerde mijn partner mij toch weer tot enige realiteitszin te brengen.<\/p>\n\n\n\n

Natuurlijk had hij gelijk.. ik was notabene net bij de regieverpleegkundige geweest.<\/p>\n\n\n\n

Kennelijk was er wat tussen gekomen.<\/p>\n\n\n\n

Terwijl ik de onrust die door mijn lijf gierde probeerde te negeren, nam ik de mensen om mij heen op. Ik stelde mijzelf automatische de vraag die ik mijzelf steeds stel als ik andere pati\u00ebnten zie.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Zijn zij ouder, zijn zij jonger<\/em>?<\/p>\n\n\n\n

Juist op dat moment schuifelde het echtpaar vanuit de verte steeds dichterbij.<\/p>\n\n\n\n

Ik kon niet wachten om hen zo te begroeten.<\/p>\n\n\n\n

Weken heb ik met hem, de man met de heldere, wijze ogen, op de hematologische zaal gelegen.<\/p>\n\n\n\n

Ik realiseerde mij hoe belangrijk hij was geweest in mijn ziekteproces.<\/p>\n\n\n\n

Hoe ik dankzij hem milder was geworden, voor mijzelf en voor de ander.<\/p>\n\n\n\n

Zo voelde ik bij de opnames in het begin veel irritatie, frustratie en ongeduld voor de mede pati\u00ebnten op een oncologische zaal. Vooral voor oudere mensen.<\/p>\n\n\n\n

Het is op oncologie soms een beetje als een kraamafdeling, iedereen zit in zijn eigen bubbel. En vindt zijn eigen bevalling het meest vreselijk en zijn eigen kindje het allermooiste.<\/p>\n\n\n\n

Zo is het ook met kanker. Je hebt allemaal je eigen zorgen en je eigen verdriet.<\/p>\n\n\n\n

De \u00e9\u00e9n had onlangs zijn vrouw aan kanker verloren op de afdeling. De ander hoopte nog  een 50 jarig huwelijk te halen en weer een ander was net met pensioen en wilde gaan genieten met partner en (klein)kinderen. Natuurlijk voelde ik mededogen maar ook elke keer een enorme vlaag van onmacht en wilde roepen en schreeuwen. \u2018Hallo, je hebt je pensioen leeftijd in ieder geval bereikt\u2019.<\/em> \u2018 Jij hebt je kinderen zien uitgroeien tot volwassen individuen\u2019. \u2018Jij hebt gezien en meegemaakt wat zij uiteindelijk geworden zijn\u2019,<\/em> aan \u2018wie of wat zij hun liefde hebben gegeven en met wie zij zich hebben verbonden\u2019<\/em>, en \u2018je hebt ze zelfs moeder of vader zien worden\u2019. \u2018 Jij hebt je kleinkinderen gekend\u2019. <\/em> <\/p>\n\n\n\n

-Ik ga ervanuit dat ik dat allemaal ga meemaken, puur omdat ik niet wil en kan geloven dat ik dat niet ga meemaken-. Maar garanties gaan niet verder dan een uur na de laatste PET-scan.<\/p>\n\n\n\n

Waardoor eigenlijk altijd alles onzeker is.<\/p>\n\n\n\n

Zo mijmerend en wachtend op de groene bank op de poli naast mijn partner met het stel dat steeds dichterbij kwam, en tegelijkertijd nog een weg te gaan had. Want de gangen in het ziekenhuis zijn eindeloos.<\/p>\n\n\n\n

Constateerde ik, dat ik er beter in was geworden. Ik had meer mededogen gekregen en mijn irritatie naar mensen die wel de pensioen leeftijd hadden bereikt was weg.<\/p>\n\n\n\n

Ik voelde niet meer de onrechtvaardigheid van leeftijd. Natuurlijk wil iemand zijn 60 jarig huwelijk meemaken, waarom ook niet? Als je al zover gekomen bent samen? Natuurlijk wil je na je pensioen gaan genieten. Hoe zuur is het dat als je je pensioen leeftijd net hebt bereikt en het blijkt dat het dan klaar is?<\/p>\n\n\n\n

Ik kreeg steeds meer het inzicht dat je eigenlijk gewoon op bijna niets in het leven invloed hebt:<\/p>\n\n\n\n

Enkel hoe jij met dat wat op je pad komt omgaat.<\/p>\n\n\n\n

Milder en beter in mededogen naar de ander kreeg ik dankzij hem mijn grote vriend, de schaatser. Die steeds dichterbij kwam.<\/p>\n\n\n\n

Dankzij hem leerde ik dat mijn irritatie vooral over mijzelf ging. Onder mijn irritatie ligt een oceaan aan verdriet in verschillende kleuren. Soms lichte kleuren, helder als glas en soms duister en onbestemd. Vaak kan ik er niet bij. Het vervelende met rouw is dat het vaak ook oude pijnen (waarvan je dacht dat je het allang een plekje had gegeven) weer bovenhaalt.<\/p>\n\n\n\n

In verdriet ben ik niet zo goed, nooit geweest. Irritatie is een makkelijker emotie. Zeker als je het kan richten op de ander.<\/p>\n\n\n\n

Beschaamd realiseerde ik mij dat mijn irritatie op de ander puur een projectie van mijn eigen verdriet was.<\/p>\n\n\n\n

Leeftijd is wederom maar een getal, waar niet naar wordt gevraagd als je ziek wordt.<\/p>\n\n\n\n

Uiteindelijk zit je hier allemaal in hetzelfde schuitje en dat is iets wat ik in mijn boosheid en frustratie niet had beseft.<\/p>\n\n\n\n

Nog steeds wachtend op de poli gingen mijn gedachten terug naar mijn eerste entree op de gesloten hematologiezaal waar ik hem ontmoette.<\/p>\n\n\n\n

Afgesloten van de buitenwereld en toch een warm welkom. Dankzij de twee oudere heren die als wachters bij het bed bij de deur zaten te praten.<\/p>\n\n\n\n

Kameraden, het spatte ervan af.<\/p>\n\n\n\n

De \u00e9\u00e9n had slecht nieuws gehad en ging een paar uur later naar huis om te sterven.<\/p>\n\n\n\n

De ander, de man met de heldere en wijze blik, de man die de bijnaam de schaatser kreeg. Hoopte nog op te knappen, nog te genieten met zijn vrouw en misschien zelfs nog een keer op de schaats te staan. Schaatsen zat hem in zijn bloed. Als boerenzoon ging hij altijd liever schaatsen dan helpen op de boerderij. Hij was dan wel boerenzoon, maar geen boer. Hij wilde iets anders in het leven. En joeg zijn droom na.<\/p>\n\n\n\n

Hij schaatste vaak in Giethoorn.<\/p>\n\n\n\n

Hij vond de binnenbaan maar niets. Een noodzakelijk goed. \u2018Schaatsen doe je buiten\u2019. Op zijn 70e<\/sup> was hij bij een zeldzame koude winter in Giethoorn nog over gegaan op de klapschaats. \u2018Het moest er toch een keer van komen\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Geen greintje angst.<\/p>\n\n\n\n

Vier! keer een harde smak gemaakt.<\/p>\n\n\n\n

Enkel wat beurze plekken.<\/p>\n\n\n\n

Niet eens een heup gebroken.<\/p>\n\n\n\n

Hij maakte zich geen zorgen om zichzelf maar om de ander. Om zijn, vrouw, de kinderen, de kleinkinderen, de zaalgenoten, om mij, om de overbuurman (wij waren allemaal nog zo jong). Om de verpleegkundigen, of zij wel pauze hadden gehad.<\/p>\n\n\n\n

Vanaf het eerste moment sloot ik deze bijzondere man in mijn hart. Tijdens een bezoekuur waarbij zijn vrouw steevast op bezoek kwam werd hun hele huis leeggeroofd (zulke mensen zijn er ook).<\/p>\n\n\n\n

Schrik, angst, ongeloof. Sieraden met betekenissen, met emotionele waarde en herinneringen. Trouwringen. Onvervangbaar. Toch leek hij zich makkelijk te kunnen aanpassen. Niemand gewond? Zonde van de sieraden \u2018 het zijn maar spullen\u2019  (ook al zijn ze meer dan 100 jaar oud).<\/p>\n\n\n\n

Voor hun huwelijksjubileum knutselde een kleinkind nieuwe trouwringen. Bond gekleurd van lapjes stof.<\/p>\n\n\n\n

Vol trots droeg hij deze elke dag.<\/p>\n\n\n\n

Zijn vader was naast boer schrijver en had verschillende boeken uitgebracht. Van zijn vader had hij geleerd te doen wat je gelukkig maakt.<\/p>\n\n\n\n

Hij noemde mij de schrijver (nou nou nou dat was wel veel eer, vond ik) Maar ja wanneer mag je jezelf schrijver noemen?<\/p>\n\n\n\n

\u2018Schrijf je vanuit je hart\u2019? vroeg hij.<\/p>\n\n\n\n

Ja!<\/p>\n\n\n\n

\u2018Dan ben je een schrijver!\u2019, vond hij.  Zo simpel kan het zijn.  <\/p>\n\n\n\n

En zo zette mijn vriendschap zich voort met deze wijze, oudere man, de schaatser. Hij zat steevast op zijn stoel naast zijn nachtkastje met het boek van Evert van Benthum op schoot.<\/p>\n\n\n\n

Ik hield hem op de hoogte van de schaatswedstrijden<\/p>\n\n\n\n

Nagano<\/p>\n\n\n\n

Bij het ontwaken.<\/p>\n\n\n\n

NOS zond dat niet uit, wel Max Verstappen, geen Nagano in de vroege ochtend.<\/p>\n\n\n\n

Via mijn telefoon deed ik onder het ontbijt live verslag van de rondetijden en de eindstanden. Hij luisterde met een glimlach en deelde zijn visie.<\/p>\n\n\n\n

Soms kwam er een zorgvrager bij. Mijn vriend de schaatser wist niet alleen bij mij het leven op te wekken maar ook bij de anderen.<\/p>\n\n\n\n

De Visser<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zoals de 50 jarige man die al snel de bijnaam \u2018de Visser\u2019 kreeg. Dezelfde diagnose en prognose als ik. Hetzelfde stadium.<\/p>\n\n\n\n

Jong gezin, harde werker, veel gesport, nooit gerookt.<\/p>\n\n\n\n

Maar zijn echte passie lag bij het vissen. Elk vrij gestolen uurtje zat hij aan de waterkant in zijn buurt of elders in Nederland. Hij kende alle vissersplekken en wist wat je daar ving. Zijn ogen straalden terwijl hij ons vertelde over de grootste karpers die hij ooit had gevangen.<\/p>\n\n\n\n

De dame<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ook kwam er een vrouw bij, de dame noemde ik haar heimelijk. Zij maakte zich elke ochtend prachtig op alsof zij naar een gala ging. Een hele beautycase kwam eraan te pas. Van de meeste producten wist ik niet eens waarvoor zij dienden.<\/p>\n\n\n\n

Ik kon er uren naar kijken. Het was pure kunst.<\/p>\n\n\n\n

Zij mocht weer snel naar huis na een bloedtransfusie. De chemo was gestopt. Hij sloeg niet aan.<\/p>\n\n\n\n

De arts kwam nog even langs en drukte haar op het hart \u2018 toch echt voorzichtig met alcohol te zijn, misschien voorlopig beter even niets\u2019.<\/p>\n\n\n\n

En terwijl hij weg was, dagdroomde zij over haar thuiskomst.<\/p>\n\n\n\n

Zij vertelde ons over haar lieve katje, zij zo samen in de namiddag op de bank.<\/p>\n\n\n\n

Het eerste wat zij zou doen was een  groot glas ros\u00e9 inschenken zodra zij thuiskwam.  Haar ogen straalden.<\/p>\n\n\n\n

Het meisje<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Dan was er nog het meisje van 18 jaar, al een hele tijd niet naar school geweest, gerevalideerd en nu sinds haar 18e<\/sup> van de kinderhematologie naar de volwassenhematologie. Het bleef maar terugkomen, de enige hoop was nog een stamceltransplantatie. Dus daar ging zij voor! Het ziekenhuis eten vond zij niet weg te krijgen, dus stond er steevast rond etenstijd een jongen met helm onder zijn arm en een veel te grote Oranje rugtas half van zijn rug gegleden ongemakkelijk om zich heen te kijken, vertwijfeling in zijn ogen. Haar ogen lichten even op. Eindelijk fatsoenlijk eten!<\/p>\n\n\n\n

De vrouw die nog zo graag op safari had gewild<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u2018Eindelijk genieten van het pensioen\u2019. Vertrouwde zij mij  toe.<\/p>\n\n\n\n

\u2018Zaak verkocht, te lang gewacht; maar ja wat moet je anders?\u2019<\/p>\n\n\n\n

Safari was haar droom.<\/p>\n\n\n\n

Wilde dieren in het echt.<\/p>\n\n\n\n

The big five.<\/p>\n\n\n\n

Zij hadden een mooie reis uitgezocht, over een maand zouden zij vertrekken.<\/p>\n\n\n\n

Achterin de middag kreeg zij het nieuws.<\/p>\n\n\n\n

Te lang gewacht<\/p>\n\n\n\n

–<\/p>\n\n\n\n

Op de zaal hematologie gaat het om LEVEN! Niet om dood.<\/p>\n\n\n\n

De schaatser, mijn vriend leerde mij dat het meest.<\/p>\n\n\n\n

Hij wist wat diep in je hart zat naar boven te halen, waardoor je ogen gingen stralen zodra je er in gedachten naartoe ging.<\/p>\n\n\n\n

De Visser, de dame, het meisje van 18, de vrouw die nog op Safari wilde, de schrijver.<\/p>\n\n\n\n

Hij kende mij enkel zonder haar, kaal, kwetsbaar.<\/p>\n\n\n\n

Hij leerde mij ook dit deel van mijzelf te accepteren, maar vooral om verdriet en vreugde voor mijzelf te voelen en compassie voor de ander, ongeacht leeftijd.<\/p>\n\n\n\n

En opeens stond hij voor mijn neus.<\/p>\n\n\n\n

M\u00e9t<\/u><\/strong> mijn haarwerk, mijn mooie kleding, een fractie van iets wat ik dacht te zijn in een ander leven, herkende hij mij niet.<\/p>\n\n\n\n

Ik riep hem en begroette hen.<\/p>\n\n\n\n

Het duurde even en had wat ondertiteling nodig, mijn haarwerk, op de afdeling kaal.<\/p>\n\n\n\n

\u2018De schrijver!!!!\u2019 riep hij uit, hij vroeg of alle deadlines waren gehaald. Ja!<\/p>\n\n\n\n

Hij straalde van trots. Ik kreeg een dikke knuffel.<\/p>\n\n\n\n

En voelde hoe mijn gezicht een en al lach moest zijn.<\/p>\n\n\n\n

‘Kom maar op met die uitslag van die PET-scan!!!’. <\/p>\n\n\n\n

Zij moesten ook verder en schuifelden door.<\/p>\n\n\n\n

Zijn vrouw liep nog even terug en zei:<\/p>\n\n\n\n

\u2018\u00d3\u00d3K<\/u><\/strong> met haar ben je prachtig\u2019.<\/p>\n\n\n\n\n\n

Volgende verhaal: Een ‘oude’ bekende<\/a><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In mijn nieuwe wereld (wat soms nog lijkt op een surrogaat wereld), kent men mij alleen zonder haar. Kaal, kwetsbaar, niets om je te verschuilen. Mijn partner en ik zaten te wachten op de poli hematologie in een steeds voller wordende wachtkamer op een groene bank aan de kant van de muur.. Vandaag had ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"class_list":["post-446","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/446","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=446"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/446\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":490,"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/446\/revisions\/490"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parelsindezorg.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=446"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}