Lach!!! want morgen is vandaag alweer gisteren!

Nog een week voor ik de voorlichting rondom de chemo zou krijgen. Een week waarin ik mocht kiezen wat ik wilde en met wie.

Varen! Ik had een enorme behoefte om op het water te zijn.

Varen vanuit Giethoorn de weerribben in. Giethoorn waar ik zo vaak ben geweest en later wil gaan wonen. Waar ik tot Corona elke zes weken samen met mijn jongste zusje afsprak omdat onze schoonheidsspecialiste daar zat. ‘Waarom de F! hebben wij dit na Corona nooit meer opgepakt?’.

Terugdenkend aan die tijd waar ik meestal op donderdag na mijn werk vanuit Amersfoort naar Giethoorn reed. De hele dag keek ik ernaar uit. In vakanties hees ik de meiden in de auto en spraken wij overdag bij haar in Giethoorn af, het witte huis met de lichtblauwe kozijnen. De seizoenen wisselden zich af.  

Elk seizoen zijn eigen charme, hortensia’s langs de waterkant. De zomer vol met dagjes mensen en toeristen. Van de late herfst tot het vroege voorjaar was het alleen van de bewoners. De schattige huizen, de straten van water en de bruggetjes. Wanneer ik in het donker aankwam en daar in stilte liep tussen het water ervaarde ik een soort loutering, alsof ik ver weg was en toch dichtbij. Geen enkele toerist, de bruggetjes glad van het condens en de mist die er boven het water hing. Even een paar uurtjes op vakantie.  

Giethoorn , ik droom nog steeds van schaatstochten daar. Zoals vroeger op de middelbare school. Met een bus vol pubers naar Giethoorn, verder dan het meer kwamen wij niet. Maar ‘hoe magisch zou een tocht door de weerribben zijn’? bedenk ik mij elk jaar als de vorst langer dan drie dagen aanhoudt, en heel Nederland droomt over een Elfstedentocht, droom ik over schaatsen in Giethoorn. Al die jaren schaatsles … geen Weissensee of Inzell maar Giethoorn als stip op de horizon.

Gelukkig is varen in Giethoorn makkelijker realiseerbaar, samen met mijn dochters en een grote koelbox vertrokken wij in de middag richting Giethoorn.

Onderweg werd ik gebeld door de hematoloog.

‘Ik was besproken in het Multi disciplinaire overleg met Amsterdam en alle andere ziekenhuizen uit de regio’.

‘De behandeling was goedgekeurd en tegelijkertijd nog wat uitgebreid om te zorgen dat uiteindelijk na de beenmergtransplantatie het lymfoom nog langer weg zou blijven’  .

Deze behandeling

-De hele package deal-. was goedgekeurd!

  Opluchting! Elk lichtpuntje is er een!

Wij file- vaarden eerst nog even een klein poosje hutje mutje, tussen andere boten die er ook niets van konden, dat gaf niet de rust die wij hoopten… een beetje stress, frustratie.

Behapbare frustratie geen middelvingers die ik in moest houden dit keer..

Mijn dochters waren veilige metgezellen en behoedden mij zeker voor totaal decorum-verlies (met mijn opgefoktheid van de laatste tijd).  Als ik mijn middelvinger had gebruikt waren ze uit de boot gesprongen en hadden vast het contact tot in de eeuwigheid verbroken.

Wij bleven varen tot het stil en rustig werd met alleen onze eigen JBL box rustig op de achtergrond.

Het eerste moment van de genieten-marathon was begonnen. Gevolgd door nog veel meer etentjes en uitstapjes. Vervroegde viermomenten werden naar voren gehaald. Mijn gezin met het gezin van mijn partner, uiteten als een grote familie. Proosten met champagne.

Genieten als je weet dat het nog kan of omdat het moet raakt aan iets existentieels. Het gaat gepaard met verdriet er zit een soort zwaarte bij.

Afscheid nemen van normale dingen.

Ik verlangde meer dan ooit terug naar alle onbevangen uitjes, etentjes, reizen, boot en fietstochten. De onbevangenheid van de gewone dingen.

Veel te vroeg eruit moeten, en te lang in de file staan.

De lessen, mijn leerafdelingen, de supervisiebijeenkomsten, de trainingen. Ik verlangde zelfs naar de lessen om 9 uur waar geen student zijn bed voor uitkomt, en waar de studenten die het wel gelukt was om dat eerste lesuur aanwezig te zijn hangend op de gele banken aan alle kanten uitstralend dat zij er eigenlijk niet waren… Maar he! Zij waren er.

Mijn God wat miste ik het!! Het gewoon zijn.

Varen door de grachten van Utrecht, de Dom uit de steigers. De spontane boottocht met de Lodewicus over de IJssel. 

Nog een nascholing voor supervisie samen met mijn supervisie soulmates. Hoewel iedereen om mij heen zei. ‘Laat toch gaan’, voelde ik. ‘Nee! Ik wil hiernaartoe’. Ik wilde even gewoon zijn.

Dat gewoon zijn , bleek een farce.

Het gewoon zijn, lukt  niet meer. Mijn onverwachte tranen zomaar… onaangekondigd in mijn lievelings chocolade en thee winkeltje, in een groep als iemand iets liefs zegt of doet. Ik druk ongewild een stempel op een groep. Mensen die het nog niet weten zijn ge-shockeerd en mensen die het wel weten zijn verdrietig. Mijn ziekte brengt bij de ander ook pijn en verdriet naar boven. Verdriet voor mij en verdriet voor henzelf, verdriet om eigen pijn en verliezen.

Tegelijkertijd kreeg alles ook meer verdieping en betekenis. Uitspreken wat je voor elkaar betekende met geliefden, naasten, in een vriendschap, als collega’s was er nagenoeg nooit.

Je was gewoon naasten, geliefden, vriendinnen, collega’s.

En nam het voor lief!

Nu niets meer gewoon is, is ook niets meer voor lief te nemen. Iedereen om mij heen werd bijzonder.

Bijzonder dankbaar voor iedereen!

De grote chemo-schoonmaak stond ook nog op stapel. Samen met mijn vriendin sinds de brugklas, die quasi mopperend de schade van achterstallige schoonmaak werkzaamheden opnam.. -Sinds de werkster twee jaar geleden is gestopt en ik bedacht dat ik het zelf wel kon, was er vrijwel niets meer gebeurd aan het huishouden-..

Op het eerste gezicht viel het best mee… maar je kan je voorstellen dat het behoorlijk ‘bad news’ was toen mijn lieve vriendin een iets diepgaandere inspectie uitvoerde.

Terwijl zij mijn ramen voor de derde keer waste.., ruimde ik mijn schoolspullen op. Een grote plastic box gevonden in de schuur. Spullen die ik voorlopig niet meer nodig zou hebben.

De eettafel bezaaid met buitensporig veel boeken, verfrommelde reflectieverslagen, artikelen, en kladpapier.

Mijn geliefde rode pen met mijn naam heb ik er toch maar weer uitgehaald. Die kan ik dit jaar wel gebruiken om mijn voornemens om kaartjes te gaan schrijven direct maar in de praktijk te brengen.

En toen ging de deksel erop.

Mijn leven van de afgelopen 14 jaar teruggebracht in een grote plastic box.

–

Nog een laatste keer (voorlopig) met de trein naar Utrecht en de tram richting de Uithof. Eten in de buurt van Neude. Afscheid nemen van een vriendin op Utrecht CS.

De rechtstreekse terug richting Enschede, onderweg bleek er overwacht een overstap in Amersfoort.

In Amersfoort ging de trein opeens niet meer naar Apeldoorn. Alle borden leeg en de app zei dat de trein gewoon kwam..

Wisselstoring

Ik weet in ieder geval ook wat ik niet ga missen.

Muziek:

Cigarettes After Sex (debuut album); Song Apocalypse, 2017

Afbeeldingen:

Eigen fotocollectie